Do kota - Julia Delarue-Mardrus

       Kocie, mądry monarcho, tajemniczy, skryty -

       Czyż nasze smukłe palce, ciężkie od pierścieni

       Godne są twojej czarnej i białej słodyczy

       I pyszczka z aksamitu i drogich kamieni?

       Zwijasz się z dziwnym wdziękiem niby gąsienica,

       Stokroć bardziej gorący niż ptak skryty w dłoni.

       Twój nos, nagość jedyna w aksamitnych licach,

       Jest świeży i wilgotny niby kwiat na błoni.

       Choć się mienisz od wstążek, miękki, kolorowy,
       Dzikość pręży ci uszy i rozdyma chrapki,
       Gdy ścigając grzechotkę zabawiasz się w łowy
       I zaciskasz na krążku swe zdobywcze łapki.

       W ujarzmionej małości, w tłumionym pomruku
       Odzywa się królewskość imć tygrysa - pana.
       W twych lędźwiach jak sprężona moc w napiętym łuku
       Śpi nieznanych rozkoszy ziemia obiecana...

       Dziś wieczór, obojętny na nasze pieszczoty
       Przycupnąłeś, w marzeniu pogrążony błogim.
       W twych oczach uśmiech Buddy połyskuje złoty
       Gdy sobie przypomnisz, że sam jesteś bogiem. 

Na wiosenną nutę - Konstanty Ćwierk

       Słońce wypływa z chmur brudnawej matni, 
       Ptaki śpiewają już całkiem rozgłośnie. 
       Po raz już setny, pewnie nie ostatni 
       Piszę o wiośnie. 

       I będę pisał, póki nieba lazur 
       Będzie jak bratnia ślicznych oczu głoska, 
       Nim jej nie zetrze czasu ostry pazur 
       I szara troska. 

       I będę pisał, póki słońca radość 
       Będzie uśmiechom ust. różanych równa, 
       Aby weselu życia czynić zadość, 
       A to rzecz główna. 

       i będę pisał, póki promień złoty 
       jednako z włosem jasnym lśni radośnie, 
       Wśród tych podobieństw któż nie ma ochoty 
       Marzyć o wiośnie! 

       zdjęcie:http://wallpapers.99px.ru/wallpapers/165630/ 

Kot - Halina Poświatowska

       ja mam pana boga w futrze 
       kiedy się przeciągam wzdłuż        
       czuję jego palce 
       wyprężone na grzbiecie 
       on w mięśniach moich nóg 
       kroczy ciszej 
       niż okrągły księżyc 
       po przyczajonym niebie 
       nie płoszymy gałęzi 
       wiatr 
       trzepocze nam w pysku 
       skrzydłem głupiego wróbla 
       oblizuję wąs 
       z ciepłej krwi 
       zmrużony śpiewam hymn 
       o dobrym bogu 

       zdjecie: pixabay.com  

W maju - Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

        "W maju", piszesz
        "kwitną fiołki, lilie, róże..."
        To nieścisłość, mój poeto,
         zaniedbanie!
        Maj to strumień kul puchowych,
        srebrnych baniek...
        Kędy spojrzeć, lśnią.
        O zmierzchu
        Jedna na górze.

W królestwie kotów - Ludwik Jerzy Kern

Gdzie dużo piwnic,
Strychów
I płotów
Tam się zaczyna Królestwo Kotów.
Świat tam na cztery łapy spadł,
Zaczarowany koci świat.
Przez cały tydzień,
Od poniedziałku,
Pełno tam mruczeń,
Psyczeń
I miauków,
Gonitw po gzymsach,
Skoków przez płot.
Różnych ząb za ząb,
I kot za kot.
W Królestwie Kotów wszystko jest kocie.
Koci wujkowie są,
Kocie ciocie,
Kocie przedszkola,
Kocie sklepiki,
W których sprzedają kocie łakocie.
W kinach zaś idą filmy kocie,
W kółko te same
Z Myszką Miki.
Bo w tym królestwie kocie jest wszystko,
Nawet muzyka w kocim disco,
A także doszły mnie takie słuchy,
Że w nocy straszą tam
Kocie Duchy.
Awantur różnych też bywa sporo,
Wszystkie się one z niczego biorą.
Najlepszy druh z najlepszym druhem
W konflikt popada o byle muchę,
Albo sierść im się jeży na grzbiecie
O miejsce na parapecie.
Największą jednak wzbudza tam trwogę,
Gdy kotu kot
Przebiega drogę.
Każdy się przed czymś takim wzdraga,
Taka zniewaga
Krwi wymaga.
Bo pecha wróży
I los marny,
Zwłaszcza, gdy kot był czarny.No trudno,
Nigdzie nie brak kłopotów.
Nie brak ich także w Królestwie Kotów.
A mimo to, powiadam Wam,
Każdy z tych kotów, które znam,
Biec tam natychmiast gotów.

Wiosna z marsem na czole - Maria Pawlikowska Jasnorzewska

       To nie święto, to sabat wiosenny.
       W kraterach sasanki, kwietne gruzły, jak orzech
       spowite w liść pierzasty, wykwitły.
       Barwy są szczególnej, sino-czerwiennej, jakby
       tętniczej i żylnej;
       łodygi ich jak wiły ziemisto-różowe
       splątane, w chorej glebie zdają się pierścienić
       i krew z niej ssać wojenną.

       Pod lasem, na gruzach ptak wiosenny świergoce.
       Wichrem zasiana konwalia na progu pustych odrzwi
       bieli się podzwonnie, przekorna pleśń poezji...
       Wśród cegieł i złomów Błyszcząca Panna Wodna
       patroluje w locie, strzelisty cud awiacji.
       Wtem, z okna bez szyby wyjrzał człowiek-ofiara,
       człowiek uszkodzony, i na ważkę, ze strachem
       spoglądając, krzyczy, pomieszane już mając
       w mózgu swym pojęcia małości z odległości...

Konwalie - Jan Lech Kurek

       Swą delikatnością wiosenną nieśmiały,
       Jak modlitwa dziecka czysty nieskalanie,
       Konwalii bukiecik, niewinnością biały,
       To mojej miłości do Ciebie przesłanie.

       Niech ich słodki zapach tęsknotą zaśpiewa,
       I dawnych snów echa zbudzi w Twojej duszy,
       Które znów rozkwitną w szczęśliwości nieba,
       Otulone mgiełką konwaliowych wzruszeń.

       Odtąd niechaj zawsze w Twej pamięci dzwoni,
       Dzwoneczek konwalii, mego serca biciem,
       Aby niepamięci cień Ci nie przysłonił,
       Że jest ktoś na świecie, kto kocha nad życie.


       Fotografia artystyczna: Luiza Gelts

Dzika róża - Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

       Dzika róża — uśmiech wydmy piaszczystej.
       O ileż piękniejsza jest od róży ogrodowej, 
       wielolistnej, seledynowej, złotej, lub czarnej, 
       jak cień rubinu.
       Tej bogaczki, mnożącej w nieskończoność 
       miękkie talary swoich płatków.
       Skromna Eglantyna, w ulubiony przez naturę 
       hexagon wrysowana, kwitnie elementarnym rysunkiem.
       Talizman jej leży na powietrzu, przy drodze.
       Owija go śpiew skowronka rosą zmoczony.
       To róża cyganki, róża krzyża przydrożnego.
       Barwy gasnącego zachodu.

�� Hello, SPRING �� ( R.Clayderman music)

                 

Ku wiośnie - Andrzej Waligórski

          Ma się już ku wiośnie,

          Dmie ciepły wiaterek,
          Wkrótce nam wyrośnie
          Rzepka i selerek.

          Kolorowe kwiatki

          Będą klomb okalać

          I córka sąsiadki

          Wyjdzie się opalać.

          Siądzie na leżaku

          W mini lub bikini

          I będzie ją z krzaków

          Podglądać Puccini,

          Ale nie Giacomo

          Tylko Jan Bazyli

          Z sąsiedniego domu,

          A właściwie willi.

          Jana Bazylego

          Podgląda natomiast

          Kociutko z kolegą

          Co się wabi Wdowiak.

          Bowiem chcą go wspólnie

          wysadzić z posady

          Za - mówiąc ogólnie -

          Niezdrowe zasady.

          Wdowiaka z Kociutką

          Też na szaro zrobi

          Pielący w ogródku

          Trypućko Zenobi.

          Zenobiego - cizia

          Superfajczak Fela,

          Felę - sierżant Miziak,

          Jego - ksiądz Chudzielak.

          Ja zaś pooskarżam

          Księdza Chudzielaka

          Że zamiast brewiarza

          Czytuje Balzaka.

          Dzięcioł puka w sosnę,

          Rośnie niezabudka...

          Łatwiej nam na wiosnę,

          Gdy wszyscy w ogródkach!

Deszcz wiosenny - Leopold Staff

       W tle nieba, gdzie jest więcej srebra niż błękitu,

       puch pierwszych liści dymem zielonym się pieni

       i jedynie nalotem lekkim malachitu

       odróżnia czas przedwiośnia od szarej jesieni.

       Zaspany i niemrawy, nudny dzień powszedni,

       cierpliwy jak dorożkarz na miejskim postoju,

       ma w sobie uroczystą nutę przepowiedni

       czegoś, co się jak święto rodzi w niepokoju.

       Wiatr niesie chmury, zwiastun ulewy wysłańczy,

       co drzewa w tłum chorągwi rozwinie bogaty:

       deszcz majowy srebrnymi stopami już tańczy

       na ziemi od rzęsistych kropel piegowatej.

Kot - Jan Brzechwa

       Pewnego dnia, w Koluszkach,
       Cichutko, na paluszkach
       Zbliżył się do mnie kot bury,
       Wysunął groźnie pazury
       I rzekł ze złością: „Mój panie,
       A cóż to za zachowanie?
       Pisał pan bajkę po bajce,
       O jakiejś tam pchle-szachrajce,
       O sowach, o dzięciołach
       I o wołach -
       Wałkoniach,

       A także o koniach -
       P-r-r-r…
       O lwach takich strasznych, aż strach -
       B-r-r-r…
       I o złych, nienawistnych psach -
       W-r-r-r…
       O płazach różnych tylu,
       O krokodylu z Nilu,
       O smoku na Wawelu,
       O ptakach bardzo wielu,
       O rakach, o ślimakach,
       A nawet o robakach
       I o dorszu w Sopocie,
       Który się nie chciał strzyc,
       No, a co pan napisał o kocie? Nic!

       A przecież kot, proszę pana,
       To postać powszechnie znana,
       To pożyteczna istota,
       A pan wciąż pomija kota!
       Jakiż pan przykład daje?
       Cóż to za obyczaje?
       Żądam teraz niezłomnie:
       Proszę w domu siąść na kanapie
       I wiersz napisać o mnie,
       A jak nie - to panu oczy wydrapię!”
       Tak mówił do mnie kot bury,
       Pokazując pazury.

       Cóż tedy robić miałem?…
       W Warszawie, po powrocie,
       Siadłem i napisałem
       Właśnie ten wiersz o kocie.

Kwiaty w malarstwie - Barbara Jaśkiewicz

Wiosna - Konstanty Ćwierk

       Słońce zakreśla kręgi coraz szersze
       I świeci w górze, że aż serce rośnie,
       O czymże przeto można pisać wiersze,

       Jak nie o wiośnie.

       Sztubak - żółtodziób i stuletni zrzęda
       Uciekł od stęchłych domowych pieleszy
       I po ulicach dzień się cały szwenda,

       Słońcem się cieszy.

       Wtulony w puchy półzimowych szatek,
       Długi, bez końca, niby klucz żurawi,
       Sznur dzieci w wózkach, nianiek, bon i matek

       W słońcu się pławi.

       Uśmiech rozkoszy spływa z warg purpury,
       Gdy ktoś miłości szepce pieśń radosną
       I patrzy w oczu cudowne lazury.

       Hej, wiosno, wiosno!

       Wszystkich, o wiosno, do marzeń kolebie
       Światło promieni u twego powicia.
       Lecz najszczęśliwszy ten, co ma prócz ciebie

       I wiosnę życia.

A gdy idzie wiosna - Konstanty Ćwierk

       A gdy idzie wiosna
       O cichej północy,
       To błyszczące gwiazdy
       Ma w swojej karocy.
       A gdy idzie we dnie,
       To się w słońcu mieni
       I ma cudne włosy
       Ze złotych promieni.
       A tak lekko tańczy
       Wśród leśnej polanki,
       To się dla niej w wieńce
       Zwijają sasanki.
       A kiedy podąża
       Wśród pól oziminy,
       Ma suknię zieloną
       Z traw i koniczyny.
       A kiedy wód fale
       Ramieniem otoczy,
       To ma czoło z lilii i
       błękitne oczy.
       Zna ją każdy zagon,
       Każdy gaj i miedza,
       Jeno próg serc ludzkich
       Tak rzadko odwiedza.


       obraz: "Wiosna" - Tapeciarnia